Doğum anında fiziksel olarak ayrılıyor olsanız da, bebeğinle kurduğun bağ hiç kopmaz. Göbek bağı kesilir, ama kalbinin ortasında bir yerde onun için atan ayrı bir ritim başlar.

O ilk nefesi, ilk bakışı, ilk ağlaması… Hepsi senin içine kazınır. Artık onun uykusu senin huzurun, onun gülümsemesi senin mutluluğun olur. Her ne kadar kendi bireyini doğurmuş olsan da, onun acısı senin canını yakar, sevinci seni kanatlandırır.

Annelik sadece fiziksel bir bağ değil; bu, ömrün boyunca sürecek görünmeyen ama güçlü bir kalp bağıdır.
Zaman geçer, o büyür, adımlarını kendi atar… Ama senin içinde hep o ilk anın izi kalır.

Çünkü artık iki beden, bir yürek oldunuz. Ve bu bağ, hiçbir makasla kesilemez.